Gdy kończą się argumenty, pozostaje kopniak w drzwi KRS

Na ilustracji Waldemar Żurek wbiega z kopniakiem w drzwi KRS.
Ilustracja miała być metaforą procesu delegitymizacji i presji wobec KRS. Dzisiejsze wydarzenia sprawiają jednak, że ta metafora przestaje być wyłącznie symboliczna.

Bo zanim w siedzibie Krajowej Rady Sądownictwa pojawili się prokuratorzy i policja, drzwi do niezawisłości były wyważane słowami.

Od słów do działań

Przez długi czas dominowała narracja:

• o „neosędziach”,
• o „wadliwych powołaniach”,
• o „nieistniejących wyrokach”.

Nie była to neutralna krytyka systemu, lecz systematyczna delegitymizacja sędziów jako sędziów.
Jednym z głównych promotorów tej narracji był Waldemar Żurek.

To właśnie ten język:

• odbierał sędziom autorytet,
• podważał ich kompetencje,
• sugerował, że ich orzeczenia nie zasługują na poszanowanie.

Grafika z kopniakiem w drzwi pokazuje moment, w którym retoryka przestaje być tylko retoryką.

Sędzia nie powołuje się sam

Warto przypomnieć podstawowy fakt ustrojowy:

Sędzia:

• nie wybiera się sam,
• nie powołuje się sam,
• nie nadaje sobie kompetencji.

Sędzia zostaje powołany aktem Prezydenta RP, a działa w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.
Krajowa Rada Sądownictwa — niezależnie od sporów wokół niej — jest konstytucyjnym organem państwa.

Dlatego każde działanie, które podważa prawo sędziego do bycia sędzią poza procedurą, jest wejściem w sferę jego niezawisłości.

Kopniak jako symbol przekroczenia granicy

Na ilustracji Żurek nie dyskutuje z KRS.
Nie składa wniosku.
Nie czeka na rozstrzygnięcie.

On wchodzi z kopniakiem.

To symbol:

• odejścia od sporu prawnego,
• przejścia do presji,
• przekroczenia granicy między debatą a ingerencją.

Dzisiejsze wydarzenia — wejście prokuratury i policji do siedziby Krajowa Rada Sądownictwa — sprawiają, że ta metafora przestaje być tylko publicystyczna.

Dlaczego to jest groźne

Nie chodzi o sympatie polityczne.
Chodzi o zasadę:

Jeśli sędziego można pozbawić autorytetu narracją, a konstytucyjny organ sparaliżować presją, to żadna niezależność nie jest trwała.

Państwo prawa kończy się tam, gdzie:

• status sędziego zależy od aktualnej narracji,
• a spór ustrojowy rozwiązuje się siłą instytucjonalną.

Cios końcowy

Najpierw odebrano sędziom autorytet słowami.
Potem przyszła kolej na instytucje.
Kopniak w drzwi KRS nie jest incydentem — jest symbolem drogi, którą ktoś świadomie wybrał.

I to właśnie powinno dziś niepokoić najbardziej.